۱. گلشیفته فراهانی، دختر بهزاد فراهانی، وقتی در درخت گلابی (داریوش مهرجویی، ۱۳۷۶) بازی کرد، دختر نوجوانی بود که همگان حضورش در این فیلم را به ارتباطات خانوادگی‌اش ربط دادند و کمتر کسی می‌توانست حدس بزند این نوجوان شوخ‌وشنگ که پدر محمود (نوجوان قصه) را درمی‌آورد و بعدها در دوران نویسندگی به عنوان یکی از مهم‌ترین منابع الهامش ظهور می‌کند، روزی تبدیل به یکی از بازیگران مهم ایران و جهان خواهد شد. او در این فیلم نقش «میم» را بازی می‌کرد که در تابستانی داغ و طولانی در باغی با پسردایی نوجوانش همراه می‌شود و دل از او برده و او را اسیر عشقی نوجوانانه و نافرجام می‌کند که خیلی زود با مهاجرت میم (میترا) به خارج از کشور، برای ادامه تحصیل عقیم می‌ماند. گلشیفته نوجوان با بازی انرژیک و جذاب، تمام شور و حال بخش فلاش‌بک فیلم را به دوش می‌کشد و شمایلی زیبا، دوست‌داشتنی و درعین‌حال موذی از دختری که دلبری را به‌شدت بلد است ارائه می‌دهد.
۲. گلشیفته در ادامه جسته‌گریخته در چند فیلم حضور داشت ولی بازی در بوتیک (حمید نعمت‌الله، ۱۳۸۲) حضورش را در سینمای هنری ایران تثبیت کرد. او در این فیلم نقش اتی (احترام)، دختری از طبقه پایین جامعه را بر عهده دارد که برای رسیدن به آرزوهای بزرگ، همچون خواننده شدن و مهاجرت به خارج از کشور از خانه فرار کرده و در تهران شلوغ و بی‌رحم، روزگار نابه‌سامانی را سپری می‌کند تا این‌که با جوانی به نام جهانگیر (محمدرضا گلزار) که در یک بوتیک کار می‌کند آشنا می‌شود. فراهانی در ایفای نقش دختری با خاستگاه جنوب‌شهری چنان عالی عمل می‌کند که نمونه‌های مشابه اندکی از این نقش را می‌توان مثال زد. جایی که با دیدن یک پراید با گفتن «یا زهرا» تعجب و لذت و در عین حال ادبیات خانوادگی خود را نشان می‌دهد. فراهانی با این فیلم دیده شد و جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن جشنواره نانت سه قاره را دریافت کرد.
۳. همزمان با بوتیک او در نقش بسیار سخت و طاقت‌فرسای روناک در اشک سرما (عزیزالله حمیدنژاد، ۱۳۸۲) در نقش چوپانی کُردزبان ظاهر شد که در اصل نیروهای کومله او را برای کشتن یک سرباز اجیر کرده‌اند. ولی بورانی ناگهانی در کوهستان باعث می‌شود که سرباز (پارسا پیروزفر) جان دختر روستایی را نجات داده و هر دو به غاری پناه ببرند. بخش عمده فیلم در برف و سرمای کوهستان سپری می‌شود و از این جهت برای بازیگران به چالشی عظیم تبدیل می‌شود و از طرف دیگر تسلط مناسب او به لهجه کُردی هم مزید بر علت شده تا قدرت بازی گلشیفته را به تماشا بنشینیم و گرفتار شدن‌شان در کولاک، نگاه به «دشمن» را تغییر می‌دهد. گلشیفته این تحول را ناگهانی اجرا نمی‌کند؛ تردید، ترس، هم‌دلی و دل‌بستگی را به‌تدریج شکل می‌دهد. این روند از نقاط قوت بازی اوست که او را کاندیدای بهترین بازیگر نقش اول زن در جشنواره فجر کرد.
۴. سنتوری دومین همکاری فراهانی با کاشف خود مهرجویی بود که با توقیف فیلم خستگی گروه سازنده بر تن‌شان ماند و فیلم به آن صورت دیده نشد. سنتوری حکایت همیشگی ناملایمت‌های تحمیل‌شده بر زندگی یک هنرمند را روایت می‌کند، بی‌مهری و محدودیت‌هایی که او را از جاده خلق آثار هنری به سمت خودویران‌گری سوق داده و در این مسیر تا جایی پیش می‌رود که همراه و همسرش را هم از دست می‌دهد. گلشیفته در این فیلم نقش هانیه را بازی می‌کند که با عشق و علاقه بسیار علی سنتوری را به دست آورده ولی در ادامه نمی‌تواند خود را با حاشیه‌های زندگی‌اش وفق بدهد و به دنبال رؤیاهایش می‌رود. نقشی بسیار تلخ و تکان‌دهنده که تقابل عشق و آرمان را به نمایش می‌گذارد و در پایان اصالت را به آرمان و هدف می‌دهد. در این فیلم با شخصیتی روبه‌رو هستیم که احساساتش را کنترل می‌کند و در برابر فروپاشی تدریجی همسرش، میان عشق، خشم و درماندگی در نوسان است.
۵. دربارهٔ الی آخرین و به تعبیری مهم‌ترین و بهترین حضور فراهانی در سینمای ایران بود که بعد از آن با مهاجرت به خارج از کشور، دلایل و بهانه‌های متعددی به سیاستگذاران سینمایی داد تا دیگر کسی روی حضورش در داخل حساب نکند. درام هولناک اصغر فرهادی در ساحل اتفاق می‌افتاد و سرگشتگی چند دوست خانوادگی بعد از مفقود شدن یکی از همسفران را روایت می‌کند. گلشیفته در کنار دیگر بازیگران چنان در محیط و شرایط حل شده بودند که حتی کتک‌کاری‌های‌شان هم کاملاً واقعی جلوه می‌کرد. اعصابی داغان در طول فیلم، همراه با درگیری‌های متعدد روحی، روانی و حتی فیزیکی شرایط بسیار پیچیده‌ای برای ایفای این نقش پدید آورده بود که فراهانی با تداوم حسی ناب، یکی از ارکان مهم واقع‌گرایی جاری در فیلم محسوب می‌شود. نقش سپیده را می‌توان نقطه‌ای دانست که او را از بازیگر احساسی و پرانرژی به بازیگری مینیمال، دقیق و کنترل‌شده تبدیل می‌کند.
